Jestem żoną terrorysty

Jestem żoną terrorysty to najnowsza książka autorki ukrywającej się pod pseudonimem Laila Shukri. Została wydana nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka w październiku 2018 roku. To kolejna mocno szokująca powieść jednej z najodważniejszych współczesnych pisarek, która swoją twórczość traktuje jak misję. Misję, która może skończyć się dla niej naprawdę tragicznie. Kobieta jednak nie poddaje się i dalej walczy o to, by Europa zobaczyła jak naprawdę wygląda rzeczywistość na Bliskim Wschodzie.

Kim jest autorka?

Laura Shukri jest Polką, która została żoną jednego z najbardziej bogatych arabskich szejków. Ukrywa swoją prawdziwą tożsamość, gdyż konserwatywny mąż nigdy nie zgodziłby się na to, by arabska żona pisała książki. Kobieta jednak walczy o to, by świat europejski poznał historie, które porusza w swoich powieściach. Często też pojawia się w Polsce, gdzie opowiada o swoich książkach czy przeżyciach. Jednak każda taka podróż może być jej ostatnią. Laila Shukri jest znawczynią Bliskiego Wschodu i w swoich powieściach odkrywa prawdziwe oblicze arabskiego świata. Do jej najbardziej znanych książek można zaliczyć następujące tytuły:

  • „Perska miłość”
  • „Perska namiętność”
  • „Jestem żoną szejka”
  • „Byłam służącą w arabskich pałacach”

Jakie tajemnice autorka odkrywa tym razem?

W swojej książce „Jestem żoną terrorysty” autorka opowiada historię Klaudii, która po zakończeniu związku i utracie pracy wyjeżdża do Maroka, by poprawić swój stan emocjonalny. Poznaje tam Raszida, który szybko zdobywa jej poranione serce. Kiedy mężczyzna proponuje jej wyjazd do Londynu, kobieta bardzo szybko się na to godzi. Ma nadzieję, że to właśnie przy jego boku odnajdzie spokój i upragnione szczęście. Zraniona kobieta nie zdaje sobie jednak sprawy, że jej los będzie zupełnie odmienny od tego, jaki sobie wymarzyła.

Dramat Polki

Kobieta nie zdaje sobie sprawy, że bardzo szybko trafi do sieci niebezpiecznej organizacji, której celem jest szkolenie dzieci-terrorystów. Jak potoczą się losy Klaudii? Czy jest więcej kobiety, które podzieliły jej los? Dlaczego wykorzystywane są do tak brutalnych celów? Książka poruszy temat, który pomijany jest w dyskursie szerszej opinii publicznej tj. wykorzystywania dzieci w terroryzmie. Pozycja odpowiada także na szereg interesujących zagadnień m.in.: jak wygląda współczesny terroryzm? W jaki sposób wykorzystywane są w nim dzieci? Jaką rolę odgrywają tam kobiety? „Jestem żoną terrorysty” to zaskakująca książka, która odkrywa dotąd nieznany nam temat. Pozycja obowiązkowa dla każdego, który chce poznać nie tylko świat Bliskiego Wschodu, ale także działalność siatek terrorystycznych na terenie Europy.

Rzeczy, których nigdy nie wyrzuciłem

“Rzeczy, których nie wyrzuciłem” to zbiór esejów autorstwa Macieja Wichy, który został wydany nakładem wydawnictwa Karakter w 2017 roku. Marcin Wicha to polski grafik, autor książek dla dzieci oraz eseista. Urodził się w 1972 roku w Warszawie. Prócz zbioru esejów “Rzeczy, których nigdy nie wyrzuciłem” jest także autorem równie interesującej książki “Jak przestałem kochać design”, która ukazała się również nakładem wydawnictwa Karakter w 2015 roku.

O czym jest “Rzeczy, których nigdy nie wyrzuciłem”?

Eseje zebrane w książce Macieja Wichy poruszają temat matki autora i ich niezwykle trudnej relacji. Matką autora jest Joanna Rabanowska-Wicha. Punktem, od którego autor zaczyna swoje rozważania jest śmierć jego matki oraz moment, w którym musi on uporządkować jej mieszkanie. Przeglądając rzeczy po zmarłej musi podjąć decyzje, które z nich zostawić, a które wyrzucić. Jest to doskonała okazja do wspominania tego, co już minęło, do przywoływania obrazów z czasów dzieciństwa, dorastania. Autor w swojej książce przygląda się także skomplikowanym relacjom z matką, stawia także wiele trudnych pytań, na które nigdy nie znajduje odpowiedzi.

Nie tylko osobiste wspomnienia

Jednak Marcin Wicha nie prowadzi jedynie osobistych rozważań. Rodzinne wspomnienia są także tłem, dzięki któremu może rozważać sytuacje tożsamości żydowskiej, PRL i życia w nim, polskiej inteligencji czy polskiej historii. To książka szczególna, osobiste doświadczenia autora przeplatają się z polską rzeczywistością, mieszają się i pokazują wciąż nowsze zależności. To także niezwykła próba rozliczenia się z niekiedy trudnymi wspomnieniami, bolesnymi relacjami, które nigdy już nie będą łatwe. Należy więc pogodzić się z nimi, zachować w sercu i pamięci, aby móc spokojnie dalej żyć.

Sentymentalizm?

Książce “Rzeczy, których nigdy nie wyrzuciłem” daleko jednak do patetycznego tonu, sentymentalizmu. Matka autora go nie znosiła, była osobą twardo stąpającą po ziemi, która musiała odnaleźć się w ciężkiej rzeczywistości. Z tego powodu autor stara się więc ukazać wspomnienia bez zbędnych ubarwień, z czułością i próbą zrozumienia drugiej osoby. Ta także bardzo ważna książka o pierwszym pokoleniu powojennym – właśnie temu, któremu obiecywano, że będzie pięknie.

Nagrody i wyróżnienia

Książka “Rzeczy, których nie wyrzuciłem” została bardzo pozytywnie oceniona przez krytyków i czytelników. Została między innymi nagrodzona takimi nagrodami jak:

  • “Paszport Polityki” w dziedzinie Literatura w 2018 roku
  • Nagroda jury w Nagrodzie Literackiej “Nike” w 2018 roku
  • Nagroda im. Witolda Gombrowicza w 2018 roku

Pozycja doczekała się niezwykle pozytywnych opinii od Łukasza Najdera czy Juliusza Kurkiewicza.

Najnowsza powieść Myśliwskiego – “Ucho Igielne” i istota pamięci

Wiesław Myśliwski – mistrz słowa, mistrz obserwacji, mistrz snucia powieści. Polski prozaik, urodzony w 1932 roku, dwukrotnie nagrodzony Literacką Nagrodą “Nike”. Wybitny przedstawiciel nurtu chłopskiego w polskiej literaturze powojennej. Jego dzieła wychodzą jednak daleko poza jakiekolwiek ograniczenia stylu i tematyki. Stawianie fundamentalnych pytań egzystencjalnych, filozoficznych, moralnych, a jednocześnie takich bliskich ziemi i doświadczeniu ludzkiemu sprawiają, że proza Myśliwskiego wydaje się jednocześnie – tak opisana implikacjami mocnego osadzenia w wiejskiej rzeczywistości światów i tak nieuchwytna i wielka, poprzez uniwersalność podejmowanych tematów i rozważań.

Myśliwski tworzy powieść – gawędę, leniwie snującą się opowieść życia. I tak właśnie się czyta jego prozę, smakuje powoli, i od razu jakby świat zmniejszał tempo, i jakby przejrzyściej można było myśleć.

Dorobek autora

Wiesław Myśliwski powiedział kiedyś, że „pisać książki powinno się dopiero, gdy człowiek naprawdę czuje, że nie ma już żadnego innego wyjścia (…), wtedy kiedy jest się przekonanym, że ma się coś naprawdę ważnego do powiedzenia komuś drugiemu”. I tak też zdaje się tworzy pisarz. Na jego kolejne publikacje miłośnicy twórczości muszą zawsze sporo czekać i uzbrajać się w cierpliwość. Najnowszą powieścią Myśliwskiego jest Ucho igielne, na które czekaliśmy pięć lat. Oto wszystkie opublikowane powieści:

  • “Nagi sad” (1967);
  • “Pałac” (1970);
  • “Kamień na kamieniu” (1984);
  • “Widnokrąg” (1996);
  • “Traktat o łuskaniu fasoli” (2006);
  • “Ostatnie rozdanie” (2013);
  • “Ucho Igielne” (2018).

“Ucho igielne” – spotkanie z pamięcią

Najnowsze dzieło Myśliwskiego to dialog starości z młodością, świeżości doświadczenia z mądrością z niego płynącą. To wspomnienia, próba rozliczenia się z przeszłością. A w zasadzie z samym sobą. Próba znalezienia prawdy, zagubionej, a może nigdy nieistniejącej. Bohaterem jest starzejący się profesor, który wchodzi z rozmowę ze swoimi wspomnieniami i ze sobą z młodości.

Miejscem akcji jest Sandomierz – miejsce młodości autora również, w którym dorastał, studiował, wchodził w dorosłe życie. Samoistnie nasuwają się pytania o elementy autobiograficzne. Ucho Igielne zresztą to rzeczywiście istniejące miejsce w Sandomierzu. Zwany inaczej Furtą Dominikańską, a przypominający w kształcie właśnie ucho igły – zwężające się ku dołowi, otwór w murze obronnym Sandomierza stanowi do dziś charakterystyczne miejsce na mapie miasta. Miejsce klimatycznych zdjęć zakochanych i nowożeńców.

Jest to powieść monument, w którym autor staje przed postawionym sobie zadaniem ujęcia całości doświadczenia życia ludzkiego. A czyniąc to posługuje się jeżykiem absolutnie niezwykłym, przenikającym duszę i wrażliwość oraz zachwycającą konstrukcją.